Update

Time flies when you’re having fun. Of: als je plots weer werk hebt. Een paar dagen na mijn laatste post liep ik bij een uitzendbureau binnen en 5 november begon ik als callcentermedewerker bij een verzekeraar. Dat was even schrikken. Geen eigen kantoor, niet zelf bepalen wanneer ik pauze neem en telefoongesprekken die zomaar meegeluisterd kunnen worden. Maar ook: geen vergaderingen en geen werk mee naar huis. En op een bepaalde manier toch heel zelfstandig werk. Ik was wel zo’n beetje de oudste daar en ook dat was wennen. Het was voor drie maanden, die vlogen voorbij als een rit in een achtbaan.

Nu had ik dus callcenterervaring en gezien de hoeveelheid vacatures op dat vlak, dacht ik snel weer een nieuwe klus te vinden. Dat viel tegen. Er zijn zoveel mensen met callcenterervaring, drie maanden is niks en inmiddels was ik 48 geworden, nog minder aantrekkelijk voor werkgevers dan 47. Met een hoop doorzettingsvermogen werd ik in april toch aangenomen voor een baan waarvoor ik in eerste instantie was afgewezen. Na veel bellen en praten en vragen of ik minimaal een callcentertest mocht doen (een zenuwslopende tijdgebonden test die je thuis op je computer doet). Die maakte ik zo goed dat ik toch op gesprek werd uitgenodigd en uiteindelijk ben ik in mei begonnen.
Weer callcenter, weer een verzekeraar. Eerst een lange opleiding en sinds een paar weken ben ik mezelf aan het bewijzen ‘op de vloer’. Of dit langduriger wordt weet ik nog niet, dat hangt erg af van het halen van targets. Verkooptargets vooral en die haal ik de ene week wel en de andere week niet. Maar het is best ok, de sfeer is er leuk -ook al ben ik weer de oudste- en het is één van de beter betaalde callcenterbanen. Ik word gemiddeld zo’n 26 uur per week ingeroosterd en daarmee kan ik mezelf in ieder geval onderhouden en blijft er genoeg tijd over om van de zomer te genieten.

Én om weer eens te bloggen. Want ik heb genoeg te delen. Ik heb een manier van eten ontdekt waardoor ik me beter voel dan ooit en samen met wat uitgekiende beweging (niet eens veel) ben ik op mijn 48e weer even slank als op mijn 38e. Da’s nog steeds wat te zwaar hoor, maar ik ben daarbij gespierder (en dus gestroomlijnder) en energieker dan tien jaar geleden. Als jij dat ook wilt, blijf Volop In Bloei dan volgen. Ik beloof je dat ik er snel meer over schrijf.

Dit bericht is geplaatst in Leven. Bookmark de permalink. Reacties en trackbacks zijn beide momenteel gesloten.


  • Archief

    augustus 2013
    M D W D V Z Z
    « okt    
     1234
    567891011
    12131415161718
    19202122232425
    262728293031